که خضرتنگ به برمی کشد مسیحا را

ز زخم اره دندان موج ایمن نیست

گهر به دامن راحت چسان کشد پا را

لبش به حلقه آغوش خط بدان ماند

عدمسرای دلم کنج عزلتی دارد

که راه نیست در او وهم بال عنقا را

حدیث نرم نمی آید از زبان درشت