که راه نیست در او وهم بال عنقا را

لبش به حلقه آغوش خط بدان ماند

که خضرتنگ به برمی کشد مسیحا را

عدمسرای دلم کنج عزلتی دارد

حدیث نرم نمی آید از زبان درشت

شرار خیز بود طبع سنگ خارا را

همیشه تشنه لب خون مابودبیدل