شرار خیز بود طبع سنگ خارا را

عدمسرای دلم کنج عزلتی دارد

که راه نیست در او وهم بال عنقا را

حدیث نرم نمی آید از زبان درشت

همیشه تشنه لب خون مابودبیدل

چوشیشه هرکه به دست آورد دل ما را