عدمسرای دلم کنج عزلتی دارد

گهر به دامن راحت چسان کشد پا را

لبش به حلقه آغوش خط بدان ماند

که خضرتنگ به برمی کشد مسیحا را

که راه نیست در او وهم بال عنقا را

حدیث نرم نمی آید از زبان درشت

شرار خیز بود طبع سنگ خارا را