تمنا آخر از خجلت عرق کرد اشک رسوا را

در این وادی که می بایدگذشت از هرچه پیش آید

خوش آن رهروکه در دامان دی پیچید فردا را

ز درد مطلب نایاب تاکی گریه سرکردن

به این فرصت مشو شیرازه بندنسخه هستی

سحر هم در عدم خواهد فراهم کرد اجزا را

گداز درد الفت فیض اکسیر دگر دارد