به این فرصت مشو شیرازه بندنسخه هستی

خوش آن رهروکه در دامان دی پیچید فردا را

ز درد مطلب نایاب تاکی گریه سرکردن

تمنا آخر از خجلت عرق کرد اشک رسوا را

سحر هم در عدم خواهد فراهم کرد اجزا را

گداز درد الفت فیض اکسیر دگر دارد

ز خون گشتن توان در دل گرفتن جمله اعضا را