گداز درد الفت فیض اکسیر دگر دارد

تمنا آخر از خجلت عرق کرد اشک رسوا را

به این فرصت مشو شیرازه بندنسخه هستی

سحر هم در عدم خواهد فراهم کرد اجزا را

ز خون گشتن توان در دل گرفتن جمله اعضا را

یه جای ناله می خیزد غبار خاکسارانت

صداگردی ست یکسر ساغر نقش قدمها را