غبار ما به صحرای عدم بال دگر می زد

چه سازدکس ، زگنبد برنمی آرد صدا ما را

زسعی دست وپا آیینه مقصد نشد روشن

کجایی ای ز خود رفتن توچیزی وانما ما را

فضولی درکجا انداخت یارب ازکجا ما را

کباب خوان جنت لذت خون جگر دارد

قضا چندی به ذوق ین غذا داد اشتها ما را