قضا چندی به ذوق ین غذا داد اشتها ما را

غبار ما به صحرای عدم بال دگر می زد

فضولی درکجا انداخت یارب ازکجا ما را

کباب خوان جنت لذت خون جگر دارد

کف خاک نفس بال وپریم ، ازضبط ما بگذر

به گردون می برد چون صبح از خوداین هوا مارا

جنونها داشتیم اما حجاب فقر پیش آمد