چو آتش گردن افرازی ته پا می برد ما را

به خاک تیره آخر خودسریها می برد ما را

غبار حسرت ما هیچ ننشست اززمینگیری

که هرکس می رود چون سایه از جامی برد مارا

ندارد غارت ما ناتوانان آنقدرکوشش