که هرکس می رود چون سایه از جامی برد مارا

به خاک تیره آخر خودسریها می برد ما را

چو آتش گردن افرازی ته پا می برد ما را

غبار حسرت ما هیچ ننشست اززمینگیری

ندارد غارت ما ناتوانان آنقدرکوشش

غباریم وتپیدن ازکف ما می برد ما را

به گلزاری که شبنم هم امید رنگ بو دارد