غبار حسرت ما هیچ ننشست اززمینگیری

به خاک تیره آخر خودسریها می برد ما را

چو آتش گردن افرازی ته پا می برد ما را

که هرکس می رود چون سایه از جامی برد مارا

ندارد غارت ما ناتوانان آنقدرکوشش

غباریم وتپیدن ازکف ما می برد ما را