غباریم وتپیدن ازکف ما می برد ما را

غبار حسرت ما هیچ ننشست اززمینگیری

که هرکس می رود چون سایه از جامی برد مارا

ندارد غارت ما ناتوانان آنقدرکوشش

به گلزاری که شبنم هم امید رنگ بو دارد

نگاه هرزه جولان بی تمنا می برد ما را

گر از دیر وارستیم شوق عبه پیش آمد