حنا چندان که بوسد دست او خون می کند ما را

نفس هر دم زدن صدصبح محشر فتنه می خندد

هوای باغ موهومی چه افسون می کند ما را

کسی یا رب مبادا پایمال رشک همچشمی

چو صبح آنجاکه خاک آستانش در خیال آید

همه گر رنگ می گردم که گردون می کند ما را

تماشای غرور دیگران هم عالمی دارد