عیارکم مگیرید آبروی سایل ما را

ندارد گردن تسلیم بیش از سایه مویی

عبث بر ما تنک کردند تیغ قاتل ما را

غبار احتیاج امواج دریا خشک می سازد

صفای دل به حیرت بست نقش پرده هستی

فروغ شمع کام اژدها شد محفل ما را

ادبگاه وفا آنگه برافشانی، چه ننگ است این