به رشته رگ گل بسته اند دسته ما را

گذشته ایم به پیری ز صیدگاه فضولی

بس است ناوک عبرت زه گسسته ما را

فراهم آمدن رنگ و بو ثبات ندارد

هوای گلشن فردوس در قفس بنشاند

خیال در پس زانوی دل نشسته ما را

ز دام چرخ پس از مرگ هم کجاست رهایی