هوای گلشن فردوس در قفس بنشاند

بس است ناوک عبرت زه گسسته ما را

فراهم آمدن رنگ و بو ثبات ندارد

به رشته رگ گل بسته اند دسته ما را

خیال در پس زانوی دل نشسته ما را

ز دام چرخ پس از مرگ هم کجاست رهایی

حساب کیست به مجمر سند جسته ما را