چه دشت و درکه نکردیم قطع درپی فرصت

که افکند ته پاگردن کشیده ما را

شهید تیغ تغافل بر آستان که نالد

تظلمی ست چو اشک از نظر چکیده ما را

کسی نداد سراغ آهوی رمیده ما را

نداشتیم به وهم آنقدر دماغ تپیدن

به باد داد نفس خاک آرمیده ما را