تمام آبله بر دوش کرده ای ما را

اگر به ناله نیرزیم ، رخصت آهی

نه ایم شعله که خاموش کرده ای ما را

چه بارکلفتی ای زندگی که همچو حباب

چوچشم چشمه خورشید حیرتی داریم

تو ای مژه ز چه خس پوش کرده ای ما را

نوای پرده خاکیم یک قلم بیدل