به دوش باد می آرند خاک آستانها را

جهانی آرزوها پخت و سیر آمد ز ناکامی

تنور سرد این مطبخ به خامی سوخت نانها را

من آن عاجزسجودم کزپی طرف جبین من

تو هم خاموش شو بیدل که من از یاد دیداری

به دوش حیرت آیینه می بندم فغانها را