تو هم خاموش شو بیدل که من از یاد دیداری

تنور سرد این مطبخ به خامی سوخت نانها را

من آن عاجزسجودم کزپی طرف جبین من

به دوش باد می آرند خاک آستانها را

به دوش حیرت آیینه می بندم فغانها را