سیماب را ز آینه پای گریز نیست

غیر از فریب هیچ نباشد سراب را

کو شور مستیی که درین عبرت انجمن

گرد شکست شیشه کنم ماهتاب را

دارد تحیرم به قفس اضطراب را

توفان طراز چشم من از پهلوی دل است

سامان آبروست ز دریا سحاب را