توفان طراز چشم من از پهلوی دل است

گرد شکست شیشه کنم ماهتاب را

سیماب را ز آینه پای گریز نیست

دارد تحیرم به قفس اضطراب را

سامان آبروست ز دریا سحاب را

دانا و میل صحبت نادان چه ممکن است

موج گهر به خاک نیامیزد آب را