دارد تحیرم به قفس اضطراب را

کو شور مستیی که درین عبرت انجمن

گرد شکست شیشه کنم ماهتاب را

سیماب را ز آینه پای گریز نیست

توفان طراز چشم من از پهلوی دل است

سامان آبروست ز دریا سحاب را

دانا و میل صحبت نادان چه ممکن است