دادرس آینه بر طاق تغافل دارد

با حدیث لبش از؟ ه شکربار برآ

ماه نو منفعل وضع غرور است اینجا

گربه افلاک برآی؟ که نگسونسار برآ

همچو آه از دل مایوس به زنهار برآ

شمع را تا نفسی هست بجا، باید سوخت

سخت وامانده ای از پای خود ای خار برآ