کرده فسون نفست ، غره عشق وهوست

اره صفت گو دم تیغت همه دندانه برآ

نیست خرابات جنون عرصه جولان فنون

لغزش مستانه خوش است آبله پیمانه برآ

دود چراغی که نه ای از دل پروانه برآ

تا ز خودت نیست خبر درته خاکست نظر

یک مژه برخویش گشاگنج زویرانه برآ