سرمه کردم تا قی چشمی به خویشم واکند

لغزش پا و زبان دارد تصرف مست را

با همه معدوم از قید توهم چاره نیست

ماهی بحرکمان هم می شناسد شست را

فطرت بی نورتاکی نیست بیند هست را

بیدل ازنازک خیالان مشق همواری خوش است

تا نیفشارد تامل معنی یکدست را