بی نگاهی اگر از عیب و هنر مستغنی ست

نفس از نیم تپش می شود آواز چرا

گرنه سازی ست یقین رابطه هر بم وزیر

شکوه شد زمزمه طالع ناساز چرا

حیرت آینه دارد لب غماز چرا

آتشی نیست که آخر نشود خاکستر

پی انجام نمی گیری از آغاز چرا