آتشی نیست که آخر نشود خاکستر

شکوه شد زمزمه طالع ناساز چرا

بی نگاهی اگر از عیب و هنر مستغنی ست

حیرت آینه دارد لب غماز چرا

پی انجام نمی گیری از آغاز چرا

نیست جز تو خودشکنی دامن اقبال بلند

آخر ای مشت غبار این همه پرواز چرا