حیرت آینه دارد لب غماز چرا

گرنه سازی ست یقین رابطه هر بم وزیر

شکوه شد زمزمه طالع ناساز چرا

بی نگاهی اگر از عیب و هنر مستغنی ست

آتشی نیست که آخر نشود خاکستر

پی انجام نمی گیری از آغاز چرا

نیست جز تو خودشکنی دامن اقبال بلند