می درد حاجت گریبان از لب سایل چرا

بر دو عالم هر مژه برهم زدن خط می کشی

نیست یک دم نقش خویش از صفحه ات زایل چرا

جود اگر در معرض احسان تغافل پیشه نیست

گوهر عرض حباب آیینه دار حیرت است

ای طلبم دل عبث گل کرده ای بیدل چرا