نیشی یاجوج ، سد جسم درراه توچیست

مانده ای افسرده ولب خشک چون ساحل چرا

چشم واکن گلخن ناسوت ماوای تونیست

برکف خاکستر افسرده بندی دل چرا

نیستی هاروت مردی در چه بابل چرا

غربت صحرای امکانت دوروزی بیش نیست

از وطن یکباره گشتی اینقدر غافل چرا