نیستی هاروت مردی در چه بابل چرا

چشم واکن گلخن ناسوت ماوای تونیست

برکف خاکستر افسرده بندی دل چرا

نیشی یاجوج ، سد جسم درراه توچیست

غربت صحرای امکانت دوروزی بیش نیست

از وطن یکباره گشتی اینقدر غافل چرا

زین قفس تا آشیانت نیم پروازست و بس