غربت صحرای امکانت دوروزی بیش نیست

برکف خاکستر افسرده بندی دل چرا

نیشی یاجوج ، سد جسم درراه توچیست

نیستی هاروت مردی در چه بابل چرا

از وطن یکباره گشتی اینقدر غافل چرا

زین قفس تا آشیانت نیم پروازست و بس

بال همت برنمی افشانی ای بسمل چرا