به توگر زکوشش قافله، نرسید قسمت حوصه

اگرت خطی نبود دگر به زمین قلم نزدی چرا

به عروج وسوسه تاختی ، نفست به هرزه گداختی

نه پای خود نشناختی، مژه ای به خم نزدی چرا

به طریق سایه و آبله ته پا قدم نزدی چرا

زگشاد عقده کارها همه داشت سعی ندامتی

درعالمی زدی ازطمع کف خود به هم نزدی چرا