زگشاد عقده کارها همه داشت سعی ندامتی

نه پای خود نشناختی، مژه ای به خم نزدی چرا

به توگر زکوشش قافله، نرسید قسمت حوصه

به طریق سایه و آبله ته پا قدم نزدی چرا

درعالمی زدی ازطمع کف خود به هم نزدی چرا

اگر آرزو همه رس نشد، ز امید مانع کس نشد

طربت شکارهوس نشد، به کمین غم نزدی چرا