درعالمی زدی ازطمع کف خود به هم نزدی چرا

به توگر زکوشش قافله، نرسید قسمت حوصه

به طریق سایه و آبله ته پا قدم نزدی چرا

زگشاد عقده کارها همه داشت سعی ندامتی

اگر آرزو همه رس نشد، ز امید مانع کس نشد

طربت شکارهوس نشد، به کمین غم نزدی چرا

به متاع قافله هوس چونماند الفت پیش وپس