زه دامن توکه می کشدکه در این رباط کهن درآ

پی نافه های رمیده بو، مپسند زحمت جستجو

به خیال حلقه زلف اوگرهی خور و به ختن درآ

نفست اگرنه فسون دمد به تعلق هوس جسد

هوس تو نیک وبد تو شد، نفس تو دم و دد تو شد

که به این جنون بلد توشدکه به عالم توو من درآ

غم انتظار تو برده ام به ره خیال تو مرده ام