زسروش محفل کبریا همه وقت می رسد این ندا

به بهشت عالم عافیت در جستجو بشکن درآ

به کدام آینه مایلی که ز فرصت این همه غافلی

تو نگاه دیده بسملی مژه واکن و به کفن درآ

که به خلوت ادب و وفا ز در برون نشدن درآ

بدرآی بیدل ازین قفس اگرآن طرف کشدت هوس

تو به غربت آن همه خوش نه ای که بگویمت به وطن درآ