که به خلوت ادب و وفا ز در برون نشدن درآ

به کدام آینه مایلی که ز فرصت این همه غافلی

تو نگاه دیده بسملی مژه واکن و به کفن درآ

زسروش محفل کبریا همه وقت می رسد این ندا

بدرآی بیدل ازین قفس اگرآن طرف کشدت هوس

تو به غربت آن همه خوش نه ای که بگویمت به وطن درآ