بدرآی بیدل ازین قفس اگرآن طرف کشدت هوس

تو نگاه دیده بسملی مژه واکن و به کفن درآ

زسروش محفل کبریا همه وقت می رسد این ندا

که به خلوت ادب و وفا ز در برون نشدن درآ

تو به غربت آن همه خوش نه ای که بگویمت به وطن درآ