تو شخص آزاد پرفشانی قیامت است این که غنچه مانی

که شمع این بزم تا سحرگاه زنده دارد مزار خود را

به خویش اگر چشم می گشودی ، چوموج دریاگره نبودی

چه سحرکرد آرزوی گوهرکه غنچه کردی بهار خود را

فسرد خودداریت به رنگی که سنگ کردی شرار خود را

قدم به صد دشت و درگشادی ، ز ناله درگوشها فتادی

عنان به ضبط نفس ندادی طبیعت نی سوار خود را