به افسون دنائت غافلی از ننگ پامالی

تصورکن همان چون خانه بر دوشان زین خود را

سخا و بخل وقف وسعت مقدور می باشد

برآورده ست دست اینجا به قدر آستین خود را

به پستی متهم هرگز نمی داند زمین خود را

خیال آباد یکتایی قیامت عالمی دارد

که هرجا وارسی بایدپرستیدن همین خود را