یارب چه بلا بودکه تردستی ساقی

رنگیست تحیرگل تصویر نظر را

زین بادیه رفتم که به سرچشمه خورشید

چون سایه بشویم ز جبین گرد سفر را

بر خرمن مخمور فشاند آتش تر را

از اشک مجوبید نشان بر مژه من

کاین رشته ز سستی نکشیده ست گهر را