بر خرمن مخمور فشاند آتش تر را

زین بادیه رفتم که به سرچشمه خورشید

چون سایه بشویم ز جبین گرد سفر را

یارب چه بلا بودکه تردستی ساقی

از اشک مجوبید نشان بر مژه من

کاین رشته ز سستی نکشیده ست گهر را

تسلیم همان آینه حسن کمال است