بیدل چو سحر دم مزن از درد محبت

شبنم همه جا آینه دارست سحر را

چون قافله عمر به دوش نفسی چند

رفتیم به جایی که خبر نیست خبر را

تا آنکه نبندی به نفس چاک جگررا