شبنم همه جا آینه دارست سحر را

تاکی چو جرس دل به تپیدن بخراشم

در ناله ام آغوش وداعیست اثر را

از اشک توان محرم رسوایی ما شد

چون قافله عمر به دوش نفسی چند

رفتیم به جایی که خبر نیست خبر را

بیدل چو سحر دم مزن از درد محبت