در ناله ام آغوش وداعیست اثر را

تسلیم همان آینه حسن کمال است

چون ماه نو ایجادکن از تیغ سپر را

تاکی چو جرس دل به تپیدن بخراشم

از اشک توان محرم رسوایی ما شد

شبنم همه جا آینه دارست سحر را

چون قافله عمر به دوش نفسی چند