تاکی چو جرس دل به تپیدن بخراشم

کاین رشته ز سستی نکشیده ست گهر را

تسلیم همان آینه حسن کمال است

چون ماه نو ایجادکن از تیغ سپر را

در ناله ام آغوش وداعیست اثر را

از اشک توان محرم رسوایی ما شد

شبنم همه جا آینه دارست سحر را