مشرب پروانه ز آتش نداند نور را

آرزومند ترا سیرگلستان آفت است

نکهت گل تیغ باشد صاحب ناسور را

سوختن در هرصفت منظورعشق افتاده است

صاف و دردی نیست در خمخانه تحقیق لیک

دار بالا برد شور نشئه منصور را

گردلی داری تو هم خون ساز و صاحب نشئه باش